Lewat Malam di Kampung
Tahun 2010, kampung aku memang jenis kampung yang lenyap awal. Jam 9 malam kedai runcit dah tutup. Jam 10 lorong-lorong dah sunyi, anjing pun malas nak menyalak. Kalau ada orang jalan waktu tu, mesti orang tanya “mana nak pergi lewat malam ni?”. Itulah kampung aku. Sunyi sampai bunyi cengkerik pun rasa macam bunyi paling kuat dalam dunia.
Malam tu aku balik dari rumah Haziq. Kitorang baru habis tengok movie baru yang dia download entah dari mana, laptop dia pun panas macam nak meletup. Dah nak dekat jam 11 baru aku bangun nak balik. Mulanya aku nak suruh dia hantar. Rumah dia dengan rumah aku memang dekat je, dalam 2 ke 3 minit jalan kaki. Tapi aku fikir balik, kalau dia hantar aku, lepas tu siapa pulak nak teman dia balik seorang diri? Last-last aku fikir, ala, dekat je pun. Aku beranikan diri jalan sorang-sorang.
Jalan kampung waktu tu gelap. Lampu jalan yang ada pun kelip-kelip macam nak mati bila-bila masa. Aku jalan laju sikit, tangan masuk poket, kepala tunduk. Fikiran aku pun masih melekat kat movie yang baru aku tengok tadi, sampai aku tak perasan pun keadaan sekeliling.
Tiba-tiba, dekat simpang sebelum masuk lorong rumah aku, ada kelibat sesuatu bergerak laju kat tepi longkang. Aku pandang. Seekor kucing hitam. Duduk diam. Mata dia terang, memandang aku dengan cara yang… macam mana nak cakap ye, bukan cara kucing biasa pandang manusia. Dia pandang macam dia nampak sesuatu di belakang aku.
Sekejap gila jantung aku dah mula berdegup laju. Aku fikir, mungkin aku terlalu banyak layan cerita seram dalam kepala. Tapi sesuatu dalam diri aku macam bagitau, “tengok belakang.”
Aku tengok belakang.
Dan hampir jatuh jantung aku waktu tu. Di tepi rumpun pokok pisang, dalam gelap, ada satu tubuh berdiri. Baju putih. Rambut panjang menutup muka. Diam. Tak bergerak. Tapi aku rasa dia sedang tengok aku.
Aku tak sempat nak fikir apa-apa lagi. Kaki aku terus bergerak sendiri. Aku lari. Lari sekuat hati, sampai aku tak dengar bunyi kasut aku sendiri kena tanah. Nafas aku tercungap-cungap, jantung berdegup macam nak tercabut. Aku tak berani nak tengok belakang lagi. Aku cuma fokus satu benda je sampai rumah, sampai rumah, sampai rumah.
Nasib baik pintu rumah tak berkunci. Aku terus tolak pintu, masuk, terus kunci balik dari dalam. Aku basuh kaki kat singki dapur macam automatik je, tangan aku menggigil. Sempat lagi aku tuang air sejuk, teguk sekali habis, macam kering tekak sepanjang perjalanan tadi walaupun aku baru je lari dua tiga minit.
“Ada apa Mal?” suara mak dari bilik dia.
“Takda apa mak,” jawab aku, cuba buat suara biasa walaupun nafas aku masih tercungap-cungap.
Aku terus masuk bilik, tutup pintu, baca doa apa yang aku ingat. Selawat pun aku baca berkali-kali dalam hati. Lampu bilik sengaja aku biarkan menyala. Aku baring, tapi mata aku still terbeliak, fikiran masih berlegar-legar dengan bayang tubuh putih tepi pokok pisang tadi. Entah bila aku terlelap, aku pun tak sedar.
Esoknya baru aku cerita semua kat mak. Mak dengar je, dia tak terkejut sangat, dia cuma gelengkan kepala. “Tu lah, dah tahu kampung ni, balik pun lambat sangat. Malam-malam macam ni bukan waktu untuk budak muda jalan sorang-sorang.”
Aku diam je dengar. Malu pun ada, takut pun masih ada sisa-sisa lagi kat dalam badan.
Lepas tu barulah aku dengar dari mulut Pak Rasyid, jiran sebelah rumah kami. Rupa-rupanya malam tu jugak dia terjaga sebab dengar bunyi kucing melolong tak henti-henti dekat kawasan pokok pisang belakang rumah dia. Dia kata bunyi tu pelik, bukan macam kucing biasa melolong nak kahwin, tapi macam kucing tu takut dengan sesuatu. Dia sempat celik tingkap, tapi tak nampak apa-apa selain gelap.
“Lepas tu senyap terus,” kata Pak Rasyid bila kitorang berbual dekat kedai runcit beberapa hari selepas tu. “Aku pun tak berani nak keluar tengok. Zaman sekarang ni, kalau dengar benda pelik waktu malam, baik kunci pintu je.”
Aku dengar je cerita Pak Rasyid tu, badan aku terus rasa sejuk semula. Jadi bukan aku seorang je yang alami malam tu.
Sejak dari malam tu, aku dah tak berani nak balik lewat-lewat lagi. Kalau Haziq ajak keluar malam, aku selalu bagitau dia, “lambat sikit boleh, tapi jangan lambat sangat.” Paling lewat pun, jam 8 macam tu aku dah pastikan aku dah sampai rumah, dah kunci pintu, dah selamat dalam bilik.
Sampai sekarang bila aku lalu simpang tu waktu petang, mata aku memang secara automatik akan pandang ke arah pokok pisang tu. Tak tahu kenapa. Mungkin sebab takut, mungkin sebab nak pastikan tiada apa-apa di situ. Yang aku tahu, kampung waktu malam bukan tempat untuk berlengah. Ada benda yang kita tak nampak, tapi dia mungkin sedang perhatikan kita.
Sekian, terima kasih.