Jogging Waktu Senja

Assalamualaikum wbt dan salam sejahtera untuk semua pembaca FS. Terima kasih admin sudi baca luahan sy ni, moga ada manfaatnya untuk sesiapa yang suka jogging lepas kerja macam sy dulu.

Kaki sy still bergerak, tapi hati dah tak sedap. Sebab bila sy toleh sikit ke belakang, perempuan berbaju track merah jambu tu masih di situ. Same distance. Tak lebih tak kurang, dalam lima langkah dari sy. Pelik sebab dari tadi dia ikut rentak lari sy, sy laju, dia laju. Sy perlahan, dia pun perlahan. Tapi paling buat bulu roma sy naik, nafas dia langsung tak berbunyi. Kawasan track waktu tu memang agak lengang sebab dah nak masuk waktu maghrib, orang ramai dah balik. Tinggal sy dan ‘dia’ je yang masih berlegar di laluan joging tepi Tasik Rimba Selesa ni.

“Kak, kak boleh tolong?” suara tu keluar dari belakang, nada dia mendayu-dayu macam merengek budak kecil. Sy tak berpaling, cuma laju kan lagi larian. Tapi anehnya bunyi tapak kaki dia, tak berubah. Tak kedengaran kaki dia calit tanah, tak kedengaran nafas dia tercungap. Sy cuma dengar suara panggil ‘kak’ tu berulang-ulang macam rakaman rosak.

Dek sebab dah tak tahan, sy berhenti secara tiba-tiba. Sy pusing badan nak tengok muka dia sekali untuk semua. Tapi… kosong. Takde sesiapa. Track tu lengang je, hanya lampu jalan mula berkelip nak menyala sebab dah masuk waktu senja. Jantung sy berdegup kuat, peluh sejuk mula membasahi tengkuk. Sy pandang kiri kanan, cuma pokok-pokok besar tepi tasik yang berdiri kaku macam sedang memerhati.

Baiklah, biar sy cerita dari mula.

Sy Afia, umur 29 tahun, kerja sebagai eksekutif pemasaran di sebuah syarikat kat Kuala Lumpur. Sejak beberapa bulan lepas sy mula amalkan jogging waktu petang sebab nak jaga kesihatan lepas doktor kata kolestrol sy agak tinggi. Taman ni memang popular dalam kalangan pekerja pejabat sekitar sini, ramai yang datang lepas balik kerja untuk lari atau basikal mengelilingi tasik. Cuma masalahnya, sy selalu je start lari lambat, dalam pukul 6.45 hingga 7.15 petang, tepat masuk waktu maghrib.

Kawan sy, Syafiqah, dah beberapa kali tegur. “Fia, kalau boleh elakkan la jogging waktu maghrib ni. Bukan apa, waktu-waktu camni banyak benda tak elok bertebaran. Orang tua-tua dulu pun pantang keluar rumah waktu senja.” Sy ketawakan je nasihat dia, ingatkan cerita lapuk. Modern zaman ni mana ada lagi pantang larang macam tu, fikir sy dalam hati.

Malam kejadian tu, sy start lari macam biasa. Track separuh jalan mula sunyi, cuma ada beberapa orang tua bersenam ringan tak jauh dari situ. Bila sy sampai bahagian yang agak rimbun, tiba-tiba je sy perasan ada seorang perempuan berbaju track merah jambu berlari sepantas sy di sebelah kanan, agak jauh sikit dalam track sebelah. Sy tak fikir apa-apa mulanya, ingatkan cuma pelari lain macam biasa.

Tapi lama-lama sy perasan, dia asyik ubah track ikut track sy. Bila sy pusing kiri, dia pun ke kiri walaupun dia sepatutnya di laluan berlainan. Bila sy laju, dia laju serentak, tanpa jeda. Paling pelik, muka dia tak pernah jelas walau berapa kali sy cuba curi pandang. Rambut dia labuh menutup muka, tapi anehnya rambut tu tak bergerak langsung walaupun angin petang agak kuat waktu tu.

Sy cuba abaikan dan teruskan lari sambil berzikir dalam hati, sebab entah kenapa perasaan sy jadi tak sedap. Tapi bila laluan mula masuk ke bahagian rimbun berhampiran kawasan simpanan hutan kecil di hujung tasik , kawasan yang sepatutnya dipagar dan dilarang orang awam masuk , sy perasan kaki sy macam ditarik ke arah situ. Bukan sy sengaja nak pusing masuk, tapi macam ada tenaga yang menghela pergerakan kaki sy ke laluan gelap tu.

“Kak, singgah sekejap kak, saya nak tunjuk something.” Suara tu skali lagi, kali ni lebih dekat, macam betul-betul di sebelah telinga sy. Sy rasa nafas sy tercekik, tapi kaki still gerak sendiri ke arah pagar rosak yang membolehkan orang menyusup masuk hutan simpanan tu.

Alhamdulillah, tepat masa tu jugak azan maghrib berkumandang dari surau berdekatan tasik. Suara azan tu macam menyedarkan sy dari lamunan pelik. Tiba-tiba sy tersentak, kaki sy terhenti serta-merta tepat di depan pagar rosak tu. Sy toleh belakang , perempuan baju merah jambu tu dah hilang, tapi sy nampak sekelibat bayang hitam tinggi memanjang melintasi track sebelum lenyap dalam kegelapan pokok.

Astaghfirullahalazim. Sy terus berlari pantas keluar dari kawasan tu, tak berhenti sehingga sampai ke tempat letak kereta yang terang benderang dengan lampu. Sepanjang perjalanan tu sy tak henti-henti baca Ayatul Kursi dan Al-Fatihah, air mata sy pun mengalir sendiri sebab takut yang teramat sangat.

Sampai rumah, suami sy Naquib nampak muka sy pucat lalu tanya apa jadi. Sy ceritakan semuanya, dan dia terus pesan supaya sy jangan lagi jogging waktu maghrib. “Waktu tu waktu syaitan bertebaran cari mangsa, Fia. Islam dah ajar kita elak keluar rumah lambat-lambat waktu senja, ada hikmahnya.” Kata-kata tu betul-betul menampar kesedaran sy.

Sejak kejadian tu, sy dah tukar jadual jogging ke waktu pagi selepas subuh. Rezeki badan sihat, hati pun lebih tenang. Syafiqah pun gelak bila sy cerita balik apa yang jadi, katanya “dah lama akak nasihatkan, baru nak dengar bila kena sendiri.”

Sy kongsikan kisah ni bukan untuk menakutkan, tapi sekadar peringatan. Ada hikmah di sebalik setiap larangan yang diajar agama kita, walaupun kadang kita rasa ia cuma pantang larang orang tua-tua zaman dulu. Berhati-hatilah bila keluar seorang diri waktu senja, terutama di kawasan lengang macam taman rekreasi. Perbanyakkan zikir, dan jangan lupa solat maghrib tepat pada waktunya.

Sekian dulu kisah sy kali ni. Sampai jumpa lagi di ruangan FS.