Est. 2015 Fiksyen Shasha Kisah Benar

Rumah Mak Piah

Assalamualaikum admin. Sihat ka? Ni ada satu kisah nak share. Lama dah simpan dalam angan-angan nak tulis, tapi asyik tak sempat. Malam ni free sikit, jadi bolehlah type sikit-sikit sampai habis. Kalau ada silap ejaan tu maafkan la ya, aku bukan reti sangat main bahasa jawi ni.

Tahun 1996. Aku, Man, umur baru 17 waktu tu. Duduk kampung, satu kampung kecik dekat pedalaman Kedah, nama takyah sebut la sebab malu jugak orang kampung baca nanti depa kenai siapa aku ni.

Kampung aku ni kecik ja. Rumah-rumah agak berjauhan sikit antara satu sama lain sebab semua ada tanah sendiri, ada dusun, ada kebun getah. Nak jalan kaki dari rumah aku ke rumah member paling dekat pun kena redah longkang, jambatan buluh, lepas tu baru sampai.

Ada satu rumah dalam kampung tu, dah lama tak berpenghuni. Orang kampung panggil Rumah Mak Piah. Konon dulu ada seorang wanita tinggal situ, meninggal sebab beranak, anak pun tak sempat nak besaq terus mati sekali. Lepas tu takda sapa berani nak duduk situ. Waris pun dah pindah jauh, tinggalkan rumah tu reput perlahan-lahan ditelan lumut dan akar beringin.

Aku memang jenis budak yang tak caya sangat pasai benda-benda ni. Kalau kawan-kawan cerita seram pasai rumah tu, aku ketawa ja. “Ala, cerita orang tua-tua nak takutkan budak supaya tak main jauh malam-malam tu.” Itulah selalu aku kata.

Sampai satu malam tu, aku terpaksa lalu depan rumah Mak Piah sorang-sorang.

Malam tu ada kenduri kahwin anak Pak Mat Tukang Kayu, hujung kampung. Aku pi sorang sebab family lain semua ada hal. Balik dari kenduri tu dah pukul 11 lebih. Basikal aku pancit ban depan, terpaksa tolak jalan kaki. Jalan kaki dari hujung kampung tu, satu-satunya jalan pintas yang boleh sampai cepat ke rumah aku, kena lalu depan Rumah Mak Piah.

Bulan malam tu terang. Boleh nampak jelas siluet rumah tu berdiri sunyi, atap zink dah berkarat, tiang-tiang seri dah senget sebelah. Halaman rumah tu dipenuhi lalang setinggi pinggang. Bau pun lain, macam bau tanah lembab bercampur bau bunga kemboja yang tumbuh liar kat situ.

Aku tolak basikal perlahan-lahan, cuba tak buat bunyi banyak sangat. Bukan takut apa, cuma malas nak kacau haiwan liar kalau ada. Itu la yang aku fikir masa tu.

Baru je aku sampai betul-betul depan pagar buruk rumah tu, terdengar bunyi ketawa perempuan. Halus, macam bisikan angin, tapi jelas boleh dikenal itu suara wanita. “Hihihihi…”

Aku tersentak. Pandang kiri kanan. Takda sesiapa. Jalan tu sunyi sepi, cuma aku sorang dengan basikal pancit tu.

“Mesti khayalan aku ja,” aku cakap sorang-sorang, sambung tolak basikal.

Tapi bunyi ketawa tu datang lagi, kali ni lebih dekat. Dan bau bunga kemboja yang tadi cuma samar-samar, sekarang jadi kuat sangat sampai menusuk hidung.

Aku angkat kepala, pandang ke arah rumah tu. Kat tingkap tingkat atas yang separuh reput tu, aku nampak satu bayang putih. Rambut panjang terurai, wajah pucat, mata dia macam menghala terus kat aku walaupun jarak agak jauh. Baju kelawar putih yang dia pakai berkibar-kibar walaupun malam tu langsung takda angin.

Lutut aku terus lemah. Basikal terlepas dari genggaman, jatuh berdentum kat jalan tanah merah tu. Aku cuba nak jerit tapi suara tersekat kat kerongkong. Cuma boleh bernafas laju-laju, jantung berdegup macam nak tercabut.

Bayang tu perlahan-lahan bergerak turun, bukan guna tangga, tapi macam melayang terus dari tingkap ke halaman. Kaki dia tak berjejak tanah. Lalang setinggi pinggang tu pun tak bergoyang langsung walaupun dia dah berdiri betul-betul dalam kawasan tu.

“Man… Man sini sat…” suara tu memanggil nama aku. Perempuan, mendayu-dayu, tapi ada sesuatu yang tak kena — nada dia terlalu manis untuk keadaan macam tu, macam umpan.

Bulu roma aku semua tegak. Macam mana dia tau nama aku? Aku tak pernah kenai sesiapa dalam rumah tu. Tapi suara tu terus memanggil, semakin lama semakin dekat walaupun aku tengok bayang tu still berdiri kat tempat yang sama.

Aku ingat pesan atuk dulu — kalau jumpa benda-benda ni, jangan sekali-kali toleh belakang, jangan lari melintang, dan yang paling penting, banyakkan baca doa. Aku pun mula baca apa yang aku ingat, Ayat Kursi patah-patah sebab tergagap-gagap, campur dengan doa selamat yang mak ajar dulu.

Bayang tu tiba-tiba berhenti berjalan. Ketawa dia berubah jadi lebih kuat, macam menggeram marah. “Hihihihi… HAHAHAHA!!”

Aku genggam basikal balik, walaupun tayar pancit, aku paksa tunggang jugak. Kayuh laju-laju walaupun rim gesel dengan tanah buat bunyi berderit-derit macam nak koyak. Doa tak putus-putus dari mulut, air mata pun dah keluar sebab takut sangat.

Dalam degil-degil tu, terdengar bunyi tapak kaki berlari dari belakang. Laju sangat, seperti sesuatu yang tak berat mengejar aku. Aku tak berani toleh. Cuma fokus kayuh, kayuh, kayuh, walaupun kaki dah terasa lenguh dan nafas dah tercungap-cungap.

Sampai satu simpang yang ada surau kecil kampung, baru aku rasa suasana jadi lain. Bunyi tapak kaki tu hilang serta-merta, macam sesuatu terhalang dari ikut lebih jauh. Mungkin sebab kawasan surau tu, ada keberkatan yang halang benda tu masuk.

Aku berhenti kejap kat depan surau, cuba tenangkan diri. Baju basah dengan peluh sejuk. Tangan menggigil sampai tak boleh nak pegang stereng basikal dengan stabil.

Bila aku dah reda sikit, aku sambung perjalanan balik rumah, tapi kali ni ambil jalan besar walaupun lebih jauh. Sampai rumah dah pukul 12 lebih tengah malam. Mak tanya kenapa lambat sangat, muka pucat lesi. Aku cerita apa yang berlaku, mula-mula mak gelak, ingat aku mengarut. Tapi bila dia tengok tangan aku menggigil dan mata bengkak sebab menangis takut, dia baru caya.

Esoknya, aku cerita kat Pak Mat sekali lagi pasai apa yang jadi. Dia diam sekejap, pastu cakap, “Itu la anak Mak Piah tu. Dulu dia mati lahir bersama emaknya. Rohnya kata orang kampung tak tenang sebab tak sempat kena azan bila lahir. Jadi bila dah besaq umurnya secara ghaib, dia jadi macam tu — panggil-panggil orang muda lelaki lalu situ, sebab dia cari ‘pengganti’ katanya.”

Dari malam tu, aku tak berani dah lalu depan Rumah Mak Piah, walau siang sekalipun. Kalau nak pi mana-mana yang kena lalu situ, aku pilih jalan lain walau jauh macam mana pun. Nasib baik aku selamat malam tu. Kalau tak, entah apa jadi kat aku, budak umur 17 tahun yang ingat semua cerita seram tu cuma cerita orang tua-tua nak takutkan budak nakal.

Sampai sekarang, bila balik kampung, aku still tengok rumah tu dari jauh je. Reput teruk dah sekarang, hampir rebah. Tapi aku tak pernah lupa bunyi ketawa tu, dan bau bunga kemboja yang datang serentak dengan panggilan nama aku malam tu.

Cerita Berkaitan
Ada kisah sendiri?

Kongsi pengalaman seram anda.

Hantar Kisah

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.