Aku nak cerita pasal pengalaman pelik atau boleh kata seram yang aku alami sendiri masa mula pindah ke rumah sewa di pinggir pekan Temerloh dua tahun lepas. Masa tu aku baru kahwin dengan isteri aku, Mira. Rumah sewa kami jenis rumah teres setingkat, hujung sekali, agak sunyi sebab sebelahnya ada rumah kosong dan kebun pisang.
Mula-mula pindah, semua nampak biasa saja. Jiran depan rumah peramah, selalu bagi ulam kampung. Tapi jiran sebelah rumah kosong tu yang buat aku rasa tak sedap. Rumah tu macam hidup, walau tuan rumahnya jarang sekali nampak. Orang kampung cuma kata dia seorang wanita tua, tinggal sorang, tak banyak cakap, tak suka bergaul.
Petang pertama aku nampak dia, dia tengah berdiri di tepi pagar, renung rumah aku lama-lama. Rambutnya panjang sampai paras pinggang, muka kusam, kulit keriput tapi matanya tajam macam tengah marah. Aku cuba angkat tangan nak tegur, dia terus pusing masuk ke dalam rumahnya.
Mira mula perasan, hampir setiap malam lepas Maghrib, rumah kami tiba-tiba berbau wangi semacam bau bunga tanjung campur bau kapur barus. Mula-mula aku kata mungkin angin bawa dari mana-mana. Tapi bila tiap-tiap malam bau tu muncul pada waktu sama, kami mula rasa lain.
Satu malam, masa aku baru nak lelapkan mata, Mira kejut. Suaranya cemas.
“Bang, dengar tak? Macam ada orang baca-baca dekat luar tingkap.”
Aku pasang telinga. Memang jelas kedengaran suara perempuan tua, membaca perlahan dalam bahasa yang aku langsung tak faham. Suaranya serak, sesekali tergelak kecil. Meremang satu badan aku.
Aku intai dari celah langsir, nampak samar-samar di bawah lampu jalan wanita tua jiran sebelah tu tengah berdiri di depan pagar rumah kami. Dia pegang sesuatu dalam genggaman. Tangannya bergerak-gerak ke arah rumah sambil mulut terkumat-kamit.
Aku tutup langsir cepat-cepat, ajak Mira masuk bilik baca apa yang patut. Malam tu kami tidur lampu terang-benderang.
Keesokan pagi, masa sapu halaman, aku terjumpa segumpal rambut hitam bercampur bunga melur betul-betul depan pintu pagar. Aku terus buang jauh-jauh dalam longkang, rasa nak muntah sebab bau dia semacam hanyir bercampur wangi.
Lepas dari hari tu, rumah kami mula kena ganggu pelik-pelik. Barang dalam rumah selalu jatuh sendiri. Lampu bilik air tiba-tiba terpadam, bila tukar mentol baru pun, kejap saja dah putus. Paling seram bila tengah malam, Mira selalu terjaga sebab rasa ada orang duduk di tepi katil, nafasnya kuat macam orang tua sesak dada.
Kami akhirnya panggil ustaz datang tengok. Ustaz tu pusing rumah sambil pegang tasbih, baca ayat-ayat pendinding. Masa dia berdiri dekat pintu belakang yang menghadap rumah jiran tu, dia berhenti lama, pandang tepat ke rumah wanita tua tu.
Dia cuma cakap perlahan:
“Rumah ni kena pagar dengan orang sebelah. Dia tak suka ada orang baru pindah dekat dia. Nasib baik belum melarat. Lepas ni buat amalan sikit, jangan tinggal. Kalau bau wangi datang lagi, buat tak tahu. Jangan sambut, jangan cakap apa-apa.”
Mujur lepas rawatan tu, gangguan mula hilang perlahan-lahan. Bau bunga pun dah tak muncul. Kami bertahan setahun saja sebelum pindah ke tempat lain. Sampai sekarang, kalau Mira terbau wangi pelik tiba-tiba, dia akan pegang tangan aku erat-erat. Tak perlu cakap apa-apa pun kami sama-sama tahu apa maksudnya.
Dan rumah jiran puaka tu? Setiap kali lalu kawasan tu bila balik kampung, aku masih nampak rumah tu berdiri kusam, pintunya separuh terbuka. Kadang-kadang ternampak kain putih bergantung dekat jendela, bergerak perlahan macam ada orang tarik dari dalam. Tapi aku cepat-cepat alih pandangan tak mahu tahu siapa yang sebenarnya tengok kami balik.