Masa tu umur aku baru 19 tahun. Cuti panjang lepas SPM, aku balik kampung tolong Pak Long di Kedah. Pak Long aku ada kebun getah luas berpuluh ekar, kerja dia tumpu menoreh dan ambil susu getah. Sejak arwah Tok meninggal, kebun tu macam kurang dijaga. Banyak pokok dah tua, rumput semak naik paras pinggang.
Pak Long suka ajak aku ikut dia ke kebun lepas Asar. Katanya kalau awal pagi, banyak sangat pacat. Jadi selalulah kami pergi waktu matahari mula turun. Hari pertama, aku seronok. Bau daun getah yang gugur, tanah basah, semua buat hati rasa lapang. Tapi hari demi hari, aku mula rasa lain macam. Terutama bila hampir senja.
Ada satu petang tu, langit senja pelik sangat. Warna merah dia pekat, macam tumpah darah besar-besaran kat langit. Angin bertiup kuat, dedaun getah berterbangan. Pak Long sempat berseloroh, “Langit merah ni… orang tua kata ada yang bertandang.”
Aku hanya senyum hambar. Dalam hati, rasa tak sedap. Kami terus kutip susu getah dalam mangkuk kecil. Masa nak balik, hari dah hampir gelap. Tiba-tiba dari jauh, aku nampak macam ada orang berdiri tengah lorong sempit antara dua barisan pokok getah. Orang tu tak bergerak langsung, hanya berdiri tegak. Aku cuba halakan mata nak pastikan, tapi Pak Long tepuk bahu aku.
“Jangan ditegur. Jangan ditanya.”
Kami terus jalan, walau langkah Pak Long nampak makin laju. Sampai tepi jalan besar baru dia tarik nafas lega. Masa tu baru aku tanya, siapa tadi tu? Pak Long diam lama.
“Kalau ternampak apa-apa kat kebun, buat-buat tak nampak. Bukan semuanya manusia.”
Malam tu aku susah betul nak tidur. Bunyi cengkerik macam makin kuat, bersahut-sahutan sampai rasa berdesing telinga. Dalam samar lampu minyak, aku rasa macam ada bayang orang lintas depan tingkap bilik. Aku bangun, cuba jenguk. Kosong.
Bila aku nak pusing balik ke katil, terdengar suara orang menangis perlahan dari belakang rumah. Bukan macam tangisan manusia betul suara dia panjang, sayup tapi menggigit tulang. Aku cepat-cepat tutup telinga dengan bantal, pejam mata rapat-rapat.
Esoknya, Pak Long ajak ke kebun lagi. Aku mula rasa berat hati tapi ikut juga. Masa kami tengah kutip mangkuk getah, tiba-tiba aku dengar bunyi macam orang berbisik di belakang pokok. Aku jeling, tak ada siapa. Tapi bisik tu makin banyak, macam ramai orang tengah bercakap dalam bahasa yang aku tak faham.
Pak Long nampak muka aku pucat, terus tarik tangan. Kami berhenti kerja lebih awal hari tu. Dalam perjalanan balik, Pak Long cakap perlahan.
“Dulu masa zaman Jepun, kebun ni tempat mereka timbus mayat. Ramai orang kampung kena sembelih, dicampak dalam lubang. Kalau senja merah, biasanya diorang keluar. Bukan nak ganggu… tapi macam masih tercari-cari jalan pulang.”
Malamnya aku demam. Dalam kelam kabut panas sejuk, aku terjaga sebab rasa haus. Aku gagahkan juga diri pergi dapur nak ambil air. Masa balik, lalu depan tingkap menghala kebun, aku terpaku.
Ada berpuluh-puluh bayang putih berdiri antara pokok getah, diam tak bergerak. Mata mereka merah menyala, seolah-olah menatap tepat ke arah aku. Dari jauh, kedengaran suara tangisan panjang suara yang sama macam malam sebelumnya.
Aku terus rebah tak sedarkan diri.
Bila aku sedar esok pagi, Pak Long tengah duduk sebelah katil, baca Yasin. Dia cakap malam tadi dia jumpa aku terbaring dekat depan pintu dapur, badan sejuk menggigil.
Aku dah nekad nak balik ke rumah mak. Tapi sebelum balik, Pak Long pesan supaya jangan lupa cerita ni. Sebab katanya, kadang-kadang benda yang kita nampak, dia ikut balik nak bercerita lebih panjang lagi