Malam-Malam Sunyi Di Apartment Tingkat Lima
Tahun 2018, aku sedang mengandung anak kedua. Anak pertama, Qistina, baru nak masuk empat tahun. Suami aku, Haikal, kerja dalam bidang jualan alat-alat pejabat. Kerjanya memang begitu, kena keluar negeri lain jumpa klien, kadang seminggu, kadang lebih. Kami duduk di sebuah apartment, tingkat lima, kawasan agak baru masa tu. Blok kami tak ramai penghuni lagi sebenarnya. Ramai unit masih kosong, belum ada orang masuk. Sunyi. Memanglah sunyi, sebab tu jugak kot cerita ni jadi lagi seram bila aku ingat balik.
Okay, aku cerita dari awal. Mula-mula, aku tak perasan apa-apa yang pelik. Biasalah rumah baru duduk, bunyi paip air, bunyi lif jauh-jauh, bunyi jiran buka pintu. Semua tu aku anggap normal. Tapi lama-lama, ada bunyi lain pulak yang aku tak boleh kaitkan dengan apa-apa yang biasa.
Malam pertama Haikal outstation, aku dengar bunyi macam orang menyeret kerusi kat ruang tamu. Kuat. Habis aku terjaga dari tidur. Aku ni memang penakut, tapi disebabkan Qistina tidur sebelah aku, aku cuba tenangkan diri. Aku fikir mungkin angin kot, tingkap tak tutup rapat. Esok pagi aku check, semua tingkap memang berkunci. Kerusi pun tak bergerak dari tempat asal.
Malam kedua, lagi teruk. Aku dengar bunyi tapak kaki, perlahan tapi jelas, dari dapur ke ruang tamu. Bukan sekali. Berulang-ulang. Aku peluk Qistina rapat-rapat, mulut aku baca apa yang aku ingat. Al-Fatihah, ayat Kursi, apa-apa je yang mampu aku ingat waktu tu, sebab otak dah tak boleh fikir panjang, badan dah menggigil.
Ada satu malam tu, yang paling aku tak boleh lupa. Sekitar pukul 2 pagi, aku terjaga sebab dengar suara macam orang berbisik nama aku. “Zaleha… Zaleha…” Perlahan je, tapi jelas. Aku bangun, aku nyalakan lampu. Takde sesiapa. Qistina pulak tidur lena je, tak terjaga langsung. Aku call Haikal masa tu, tapi line tak dapat sebab dia kat kawasan yang signal lemah. Memang rasa terkurung sendirian masa tu.
Jiran sebelah unit aku, Kak Erna, ada cerita satu perkara yang buat aku lagi tak keruan. Dia kata, “Zaleha, malam tu aku ada dengar bunyi macam orang mengetuk dinding unit korang. Aku ingat korang ke tak. Sebab bunyi tu bukan calang-calang punya kuat.” Aku terus rasa sah, bukan khayalan aku seorang. Ada orang lain pun dengar. Itu yang buat aku makin yakin, ini bukan bunyi biasa.
Bab pintu pulak, lagi satu cerita. Pintu bilik air, yang biasanya aku tutup rapat sebelum tidur, akan terbuka sendiri tengah malam. Bukan sekali dua. Berkali-kali aku check, memang aku dah tutup, memang aku dah pastikan. Tapi bila aku terjaga, pintu tu terbuka luas. Angin? Takde tingkap kat situ. Memang aku pun tak boleh terangkan.
Adik ipar aku, Farah, adik kepada Haikal, ada telefon aku suatu hari, tanya khabar sebab dia dapat firasat tak sedap hati. Dia kata, “Kak Leha, saya rasa macam nak call check je. Rasa tak sedap hati sangat pasal kakak dan Qistina.” Aku bagitau apa yang berlaku, dia terus suruh aku baca surah-surah tertentu tiap malam, dan suruh aku jangan duduk lama-lama dalam gelap.
Yang paling buat aku takut sampai menangis, adalah malam Qistina sendiri cakap benda pelipat hati aku. Dia tunjuk ke arah dapur, kata, “Mama, itu makcik tu buat apa kat dapur?” Aku pandang, takde sesiapa. Aku tanya dia macam mana rupa makcik tu, dia kata, “Pakai baju putih, rambut panjang, tak nampak muka.” Aku terus peluk dia, terus bawa dia tidur sebilik dengan aku, lampu dibiarkan menyala sepanjang malam.
Bila Haikal balik dari outstation, aku cerita semua, satu persatu, sampai suara aku menggigil sendiri mengulang balik. Haikal diam je dengar, muka dia serius. Lepas tu, dia terus telefon kawan lama dia, Ammar, yang memang dikenali arif dalam bab-bab beginian, sebab pernah bantu keluarga Ammar sendiri dulu masa ada gangguan serupa.
Ammar nasihatkan supaya kami baca surah Al-Baqarah setiap malam dalam rumah, amalkan doa-doa perlindungan, dan pastikan rumah sentiasa dalam keadaan bersih daripada barang yang tak elok, gambar-gambar pelik atau apa-apa yang mencurigakan. Haikal ikut je apa yang disarankan, sebab dia sendiri dah risau dengan keadaan aku yang mengandung dan Qistina yang kecil.
Alhamdulillah, lepas beberapa malam kami istiqamah dengan bacaan tu, bunyi-bunyi pelik tu perlahan-lahan hilang. Pintu tak lagi terbuka sendiri. Tapak kaki tak lagi kedengaran. Qistina pun tak sebut pasal makcik tu lagi. Sampai sekarang, tiada lagi apa-apa gangguan berlaku di rumah kami.
Entah apa motifnya makhluk tu ganggu kami. Mungkin sebab rumah kosong-kosong sekeliling, mungkin sebab aku sendirian dengan anak kecil masa tu, jadi senang nak buat kami takut. Aku pun tak pasti. Yang aku tahu, jangan sekali-kali anggap remeh bunyi-bunyi pelik dalam rumah sendiri, walau sekecil mana pun bunyi tu.
Sekian.