Malam Terakhir Di Ulu Rening
Bunyi kapak itu datang lagi. Kali ketiga malam ni. “Tok… tok… tok…” Perlahan mula-mula, macam orang tengah uji berapa banyak tenaga nak letak sebelum hayun sungguh-sungguh. Kemudian laju. Rentak yang tak masuk akal untuk manusia buat waktu jam macam ni, hampir pukul dua pagi, dalam hutan simpanan yang gelap legam, tiada apa-apa cahaya selain unggun kayu yang aku dan Jailani nyalakan sejak petang tadi.
Aku pandang Jailani. Dia pun dah bangun, duduk, mata terbeliak macam ayam disorok ekor. “Kau dengar tak tu?” tanya dia, suara dia sendiri pun bergetar. Aku angguk je. Tak mampu nak cakap apa-apa sebab kalau aku buka mulut aku rasa suara aku pun akan gementar sama.
Kami berdua bukan orang baru masuk hutan ni. Dah tiga tahun aku ikut rombongan cari rotan dan damar untuk dijual balik ke kampung, masuk dari kawasan ulu, jalan yang orang kampung sendiri pun jarang berani lalu sebab kononnya “ada tunggu”. Aku tak pernah ambil kisah cerita-cerita macam tu.
Bagi aku, hutan ni hutan je. Pokok, daun, air sungai, itu je. Tapi malam tu lain. Bunyi kapak tu tak berhenti-henti, dan yang buat aku betul-betul rasa nak lari, bunyi tu datang dari arah yang aku sendiri tahu, tiada pokok besar pun kat situ. Kawasan tu dah kami buka sejak dua hari lepas, dah kosong, tiada apa nak ditetak.
“Karim,” suara Jailani perlahan, “ada orang panggil nama kau tadi.” Aku terus rasa sejuk sampai ke tulang belakang. “Bila?” tanya aku. “Baru je. Masa kau sibuk ubah kayu bakar tu. Aku dengar jelas, ‘Karim… Karim…’ Suara macam… macam mak aku.” Jailani terus diam lepas cakap macam tu, seolah-olah dia sendiri tak percaya apa yang dia dengar. Mak dia dah lama meninggal, itu aku tahu.
Aku cuba nak fikir logik. Mungkin monyet. Mungkin burung hantu buat bunyi pelik. Mungkin angin. Tapi bunyi kapak menetak kayu, itu tak boleh jadi angin punya kerja. Api unggun kami makin mengecil, dan entah kenapa kami berdua tak ada nyali nak tambah kayu. Takut kalau kami bergerak dari bulatan cahaya tu, sesuatu akan tarik kami masuk gelap.
“Esok kita balik camp induk je,” kata aku, cuba tenangkan diri sendiri lebih daripada Jailani. “Buat pengumpulan cukup untuk hari ni je.” Jailani angguk laju-laju, macam dia dah tunggu aku cakap benda tu dari tadi.
Malam tu kami tak tidur langsung. Bunyi kapak tu bertukar jadi bunyi lain pula lepas tengah malam. Bunyi tangis. Bunyi bayi menangis, jauh dari arah sungai. Aku teringat anak aku, Yana, yang baru setahun lebih, tengah tidur lena kat rumah bersama Zaharah sekarang ni. Fikiran aku terus melayang jauh.
Kenapa dalam hutan yang tiada langsung kampung berdekat, boleh ada bunyi bayi menangis camni? Jailani letak tangan atas telinga, tak sanggup nak dengar lebih lama. Aku sendiri rasa macam nak menangis, entah kenapa. Bukan sebab takut je. Ada sesuatu dalam bunyi tu yang buat hati terasa sebak, macam ada yang minta tolong tapi kau tak mampu nak tolong.
Pagi tu kami tak tunggu subuh betul-betul, terus kemas dan jalan balik ke arah camp induk yang ada tujuh, lapan orang lagi pekerja lain. Sepanjang jalan aku asyik toleh belakang. Rasa macam ada yang ikut, tapi bila pandang, tiada apa. Cuma daun-daun bergerak sikit, dan burung terbang laju dari dahan, seolah-olah lari daripada sesuatu yang aku sendiri tak nampak.
Sampai je di camp induk, Pak Long Somad, ketua rombongan kami, tengah duduk bancuh kopi. Dia pandang muka kami berdua, terus cakap, “korang jumpa dia ke?” Aku terkejut. “Dia siapa?” Pak Long hela nafas panjang. “Dulu ada sekumpulan pembalak, tebang habis kawasan hutan tu, termasuk kawasan yang kononnya orang kampung anggap keramat. Lepas tu ada khabar kata sekeluarga hilang dalam hutan tu, tak pernah jumpa balik.
Sejak tu, orang yang masuk kawasan situ waktu malam, mesti dengar benda-benda pelik. Ada yang kata suara panggil nama, ada yang kata bunyi kapak, ada yang kata bunyi anak kecil menangis.” Aku terdiam. Jailani pun sama, muka dia makin pucat.
“Itu bukan roh orang mati datang balik,” Pak Long sambung, seolah-olah dia dah baca dalam kepala kami apa yang kami fikir. “Itu bukan cara Allah buat. Yang macam tu, lain jenisnya, benda yang memang dari asal boleh sesatkan manusia, ambil rupa suara orang yang kita kenal supaya kita rasa nak ikut. Sebab tu jangan sekali-kali ikut arah bunyi tu bila dengar waktu malam. Nasib baik korang tak gerak dari unggun api.”
Aku tak dapat cakap apa-apa lepas tu. Cuma angguk. Sejak hari tu, aku tak pernah lagi nak masuk sorang-sorang ke bahagian hutan tu, walaupun kerja tu bayar lumayan. Tapi Jailani, dia still teruskan kerja tu sampai bertahun, dan setiap kali balik dia cerita, kadang-kadang dia masih dengar bunyi yang sama, kadang senyap je, tak ada apa-apa.
Sampai sekarang aku pun tak faham betul-betul apa sebenarnya yang berlaku malam tu, dan Pak Long sendiri dah tiada untuk aku tanya lebih lanjut. Yana pun dah besar sekarang, kadang-kadang dia tanya kenapa aku tak suka bawa dia mendaki hutan waktu cuti sekolah. Aku cuma senyum, tak jawab. Sebab sampai hari ni aku sendiri tak tahu macam mana nak jelaskan pada anak aku, bunyi kapak yang menetak tanpa pokok, dan bunyi tangisan bayi yang datang dari tempat yang tiada langsung manusia tinggal.