Korang pernah tak rasa sunyi yang macam ada bunyi? Sunyi yang bukan kosong, tapi penuh. Aku pernah. Sekali ja. Dan sekali tu cukup buat aku tak berani lagi ambik flight lambat sampai sekarang.
Malam tu aku baru balik outstation. Tiga hari kat Kuching, kerja sampai lebam mata. Flight asal pukul 9 malam, tapi ditangguh punya tangguh, last-last aku jejak kaki kat KLIA dalam pukul 12.40 pagi. Dah la flight tu separuh kosong, penumpang pun tak ramai. Bila keluar dari aerobridge tu, terus aku rasa lain.
Hang bayangkan KLIA yang biasa kita nampak. Penuh orang, hingaq, troli berlanggar, budak nangis, pengumuman tak habis-habis. Tapi malam tu? Senyap. Lampu separuh dipadam. Gerai-gerai dah tutup, shutter turun semua. Eskalator bergerak sorang-sorang, tak bawak sapa. Bunyi eng…eng…eng… enjin penghawa dingin ja yang menemani aku berjalan.
Aku tarik beg, jalan laju nak cari pintu keluar. Dalam kepala aku dah plan, naik e-hailing terus balik, mandi, tidoq. Esok cuti. Itu ja yang aku nak.
Tapi airport ni besaq. Bila sunyi, dia jadi lagi besaq. Macam mulut yang ternganga tunggu nak telan.
Aku sampai kat satu lorong panjang. Lampu kat situ kelip-kelip. Tup tup, terang. Tup tup, gelap. Bukan rosak macam dalam wayang tu, tapi perlahan, macam ada orang main suis suka hati. Aku berhenti kejap. Sebab kat hujung lorong tu, ada sorang pakcik tukang sapu.
Dia tunduk, tolak mesin pengilat lantai. Whirrr…whirrr… bunyi mesin tu pusing-pusing, tapi tak gerak ke mana-mana. Pakcik tu pusing kat tempat yang sama ja. Bulat. Pusing. Pusing.
“Pakcik,” aku tegur. “Pintu keluar arah mana ek?”
Dia tak jawab. Cuma angkat tangan, tunjuk ke kiri. Aku pun cakap terima kasih, jalan ke arah dia tunjuk. Masa aku lalu tepi dia, aku terbau sesuatu. Bukan bau cuci lantai. Bau tanah. Bau lembap macam dalam hutan lepas hujan. Pelik, tapi aku tak fikir panjang. Penat sangat masa tu.
Aku jalan dalam lima minit. Lorong tu makin sunyi, makin sejuk. Aku perasan satu benda. Sepanjang lorong tu, ada deretan kerusi tunggu. Kosong semua. Kecuali satu.
Ada sorang lelaki duduk kat hujung. Pakai baju kemeja, beg di sebelah, macam orang tunggu flight. Tapi pukul 1 pagi, mana ada flight nak tunggu? Counter dah tutup semua. Aku slow sikit langkah. Patutnya aku terus jalan. Tapi entah kenapa, mulut aku terbuka dulu.
“Bang, ada flight ke malam ni? Ingatkan dah tutup semua.”
Dia toleh perlahan. Muka dia biasa ja. Tak seram. Itu yang buat aku rasa selesa. Dia senyum.
“Tunggu orang jemput,” kata dia. Suara dia lembut, macam orang baru bangun tidoq. “Dah lama dah tunggu.”
“Oh,” kata aku. “Dah call ke? Satgi kena book grab. Lambat sikit malam-malam ni.”
“Tak payah call,” jawab dia, senyum lagi. “Dia memang akan datang. Cuma…lambat sangat.”
Aku angguk ja. Tak tau nak sambung apa. Aku nak gerak, tapi dia tanya pulak.
“Bang ni dari mana?”
“Kuching. Balik kerja.”
“Best. Ada orang tunggu kat rumah?”
Soalan tu buat aku terdiam kejap. Sebab aku duduk sorang. Tak ada sapa tunggu. Tapi aku tak nak cakap kat orang yang baru kenal.
“Ada la,” aku jawab pendek. “Bang tunggu sapa?”
Dia pandang jauh. Pandang ke arah tingkap besar yang menghadap runway gelap di luar. Lampu kapal terbang berkelip-kelip jauh di sana.
“Isteri aku,” kata dia. “Dengan anak aku. Depa kata nak jemput aku. Tahun ni dah genap lima tahun aku tunggu kat sini.”
Lima tahun.
Bulu roma aku mula berdiri satu-satu. Tapi otak aku masih cuba cari logik. Mungkin dia gila. Mungkin dia homeless yang duduk dalam airport. Macam-macam aku fikir, asalkan bukan benda yang aku takut nak fikir tu.
“Bang ingat tak,” dia sambung, tanpa pandang aku, “penerbangan MH yang…”
Aku tak bagi dia habis. Aku tegur cepat, “Eh, bang, saya gerak dulu ek. Penat sangat ni.” Aku angkat beg, terus pusing badan.
“Bang,” dia panggil sekali lagi.
Aku tak patut toleh. Tapi aku toleh.
Kerusi tu kosong.
Beg yang tadi ada kat sebelah dia, hilang. Tak ada sesiapa. Cuma kerusi besi yang sejuk, dan satu kesan basah kat lantai bawah kerusi tu, bentuk macam orang duduk, tapi basah lencun macam baru ditarik keluar dari air.
Aku tak teriak. Tak sempat pun nak teriak. Kaki aku ja yang bergerak sendiri. Aku pecut. Beg aku berdentum-dentum kat lantai, gedebuk gedebuk gedebuk, roda dia menjerit kat marble licin tu. Aku tak peduli arah. Aku lari ja ikut lampu yang paling terang.
Tap tap tap tap tap… bunyi tapak kaki aku membelah lorong kosong tu.
Dan masa aku lari, aku perasan satu benda yang buat jantung aku jatuh ke perut.
Bunyi tapak kaki tu ada dua.
Satu aku. Satu lagi…di belakang aku. Sama rentak. Bila aku berhenti sekejap nak tarik nafas, bunyi kedua tu pun berhenti. Sepersekian saat lambat. Macam dia tunggu aku dulu, baru dia ikut.
“Ya Allah,” aku merengek sorang-sorang. Aku baca apa yang aku ingat. Ayat Kursi tunggang langgang sebab gabra. Aku jalan laju, tak berani toleh, tak berani lari sebab takut kalau aku lari, benda tu lari sekali.
Last-last aku nampak cahaya. Pintu kaca besar. Luar tu ada lampu jalan, ada teksi parking, ada sorang abang sekuriti berdiri sambil pegang walkie-talkie. Manusia. Manusia betul. Aku rasa macam nampak syurga.
Aku tolak pintu, keluar, hirup udara malam yang panas lembap tu macam orang lemas baru timbul. Abang sekuriti tu pandang aku pelik.
“Bang, ok ke?” tanya dia.
“Ok…ok bang,” aku jawab, peluh basah seluruh baju. “Dalam tu…sunyi sangat bang. Buat seram ja.”
Abang tu pandang aku kejap. Lepas tu dia pandang pintu kaca belakang aku. Mukanya berubah sikit.
“Bang masuk ikut Pintu 5 ke tadi?” dia tanya.
“Entah, saya tak perasan nombor.”
“Lorong panjang, lampu kelip-kelip, ada kerusi tunggu deret-deret?”
Aku angguk. Dia tarik nafas, lepas tu dia cakap perlahan, macam tak nak orang lain dengar.
“Bahagian tu dah tutup tiga tahun lepas bang. Tengah baik pulih. Tak patut ada orang masuk. Pintu dia kunci.”
Aku rasa darah aku turun semua ke kaki.
“Tapi…tadi ada pakcik tukang sapu. Ada lelaki tunggu kat kerusi. Dia cakap dengan saya bang. Dia cakap dia tunggu isteri dengan anak dia, dah lima tahun…”
Abang sekuriti tu tak jawab lama. Dia cuma usap tengkuk dia, pandang jauh ke arah runway.
“Bang,” kata dia akhirnya. “Malam-malam camni, kalau ada orang dalam tu sembang dengan bang, ajak bang tunggu sama-sama…”
Dia berhenti.
“Jangan jawab. Jangan tengok muka dia. Dan jangan sekali-kali bagitau dia, bang duduk sorang kat rumah.”
Sampai sekarang aku tak tau kenapa dia pesan macam tu. Dan aku tak nak tau pun. Yang aku tau, aku dah cakap kat lelaki tu yang aku duduk sorang. Tak, aku cakap “ada la”. Aku tipu dia.
Mungkin sebab tu aku masih hidup nak taip cerita ni.
Tapi kadang-kadang, lewat malam, bila aku tengah baring sorang dalam bilik, aku terdengar bunyi tu balik. Perlahan. Di luar pintu bilik aku.
Tap…tap…tap…
Satu tapak kaki. Sama rentak. Macam tunggu aku gerak dulu, baru dia ikut.
Dan dia masih tunggu, agaknya. Tunggu aku bukak mulut sekali lagi, dan cakap perkara yang betul.
Tuan-tuan dan puan-puan. Kalau lewat malam korang sampai di tempat yang sunyi, dan ada orang ajak korang sembang…jawablah seringkas yang boleh. Jangan bagitau dia siapa yang tunggu korang kat rumah. Sebab ada benda kat dunia ni yang bukan nak teman korang.
Dia nak ganti tempat korang.
Sekian.