Dengusan di Hujung Tembok
Assalamualaikum semua, saya nak kongsi kisah lama sikit, zaman saya baru habis SPM dan tunggu result nak masuk kolej. Tahun 2016, kampung saya di hujung Kuala Terengganu, dekat kawasan tembok laut yang jadi tempat orang kampung memancing waktu malam. Nama saya Hakim, dan kawan baik saya sorang ni, Udin, memang partner in crime kalau nak mancing. Dua-dua kaki mancing tegar, tapi bab result exam tu jangan tanya lah, sama teruk je hihi.
Malam tu, saya ajak Udin keluar mancing lepas Isyak. Memang dah jadi rutin kami, bawak joran, umpan cacing sungai yang kami gali sendiri belakang rumah, pastu bawak motor jalan sikit ke hujung tembok. Sampai sana dalam pukul 10 malam. Waktu tu memang masih ada beberapa pakcik-pakcik lain memancing, ada yang bawak lampu suluh, ada yang bawak flask kopi. Suasana biasa je, tak rasa apa-apa pun.
Punya lah lama kami tunggu, ikan tak berapa nak makan. Memang biasa lah kalau memancing malam ni, kadang jam dua tiga baru dapat seekor. Jadi kami sembang je lah, cerita pasal result, cerita pasal minah yang Udin tengah ngorat (dia memang suka cerita ni walaupun saya dah bosan dengar), sampai tak perasan pun waktu berlalu.
Lama-lama saya perasan pakcik-pakcik yang memancing tadi dah start balik satu-satu. Bila saya check jam kat handphone, dah pukul 12 tengah malam. Kami berdua je lah yang masih tinggal kat situ, sunyi je bunyi ombak dan angin, tiada langsung suara manusia lain.
Tengah-tengah tunggu joran bergerak tu, tiba-tiba saya rasa macam ada orang tepuk bahu saya, kuat sikit macam nak tegur. Saya pusing pandang Udin, tanya, “Udin, napa awak tepuk bahu aku?” Udin buat muka pelik, “Hah? Aku tak buat apa-apa pun. Kenapa?” Saya diam kejap. Ingatkan Udin main-main je, jadi saya sambung mancing balik, tak nak layan sangat sebab dia memang suka usik orang.
Dalam sepuluh minit lepas tu, barulah bunyi yang buat kami betul-betul terdiam. Dari arah semak belakang kami, ada bunyi macam dengusan lembu. Kuat, dalam, macam nafas besar keluar dari hidung binatang. “Hmmpfff…” Sekali. Kami dua-dua pandang ke arah semak tu, tapi gelap je, tak nampak apa-apa. Kami cuba abaikan, sambung mancing walaupun tangan dah start menggigil sikit.
Tak sampai semenit, bunyi tu datang lagi. Kali ni lebih dekat rasanya, macam benda tu dah gerak ke tepi tembok. “Hmmpfff…” Kali kedua. Saya dan Udin berpandangan mata. Tiada satu patah pun perkataan keluar dari mulut kami, tapi dalam pandangan tu saya rasa kami dua-dua faham benda yang sama ni bukan lembu. Sebab kawasan tembok laut ni memang tiada ternakan langsung, apatah lagi lembu, kawasan berpasir dan batu, mana ada rumput nak lembu makan pun.
Saya terus sental joran, gulung line laju-laju, tak kisah dah kalau umpan tercabut ke apa. “Udin, jom balik.” Udin pun tak bertanya soalan lanjut, terus angkat bakul dan lari kecil ke arah motor. Kami tak berpaling belakang langsung, sampai naik motor pun tangan saya masih menggigil bila nak masukkan kunci.
Sepanjang jalan balik, kami memang tak banyak cakap. Sampai je rumah, saya terus wudhu’ dan baca ayat Kursi sebelum tidur, sebab hati memang tak sedap sangat malam tu.
Esoknya, saya cerita kat jiran sebelah rumah, Bang Farid, yang malam tu turut memancing sekejap sebelum balik awal sikit dari kami. Dia dengar cerita saya, terus mengangguk, “Patutlah aku rasa nak balik awal semalam, tak sedap hati je duduk lama-lama kat situ lepas jam sebelas. Dulu orang tua-tua kampung memang pesan, jangan lepak dekat hujung tembok tu lepas tengah malam. Ada yang cakap dulu kawasan tu tempat orang kampung sebelah buang bangkai ternakan zaman dulu-dulu, tak tahu betul ke tidak.”
Mak Udin pulak, bila saya sampaikan cerita, cuma diam sekejap lepas tu berpesan, “Lain kali kalau nak mancing malam, ajak orang lebih ramai sikit. Jangan tunggu sampai semua orang balik baru korang nak balik.”
Sampai sekarang, saya dengan Udin memang dah tak berani lagi memancing kat tembok tu lepas jam sebelas malam. Kalau nak mancing pun, kami akan pastikan ada orang lain sekali kat situ, tak kisah lah pakcik siapa pun. Bunyi dengusan tu sampai sekarang saya tak dapat cari jawapan apa sebenarnya, dan saya rasa memang biar je lah macam tu, tak payah nak siasat lebih-lebih. Ada benda yang lebih baik kita tak tahu jawapannya.